Jezus' Wederopstanding

 - Een Dramatische Getuigenis

U bent hier: Jezus Christus >> Jezus' Wederopstanding

Jezus' Wederopstanding - Essentieel voor het Christelijk Geloof
De Wederopstanding van Jezus uit de dood is net zo essentieel voor het Christelijk geloof als Zijn dood aan het kruis. Paulus schrijft in zijn eerste brief aan de Korintiërs "Het belangrijkste dat ik u heb doorgegeven, heb ik op mijn beurt ook weer ontvangen: dat Christus voor onze zonden is gestorven, zoals in de Schriften staat, dat hij is begraven en op de derde dag is opgewekt, zoals in de Schriften staat" (1 Korintiërs 15:3-4). Paulus benadrukt het belang van de Herrijzenis met zijn uitspraak "en als Christus niet is opgewekt, is onze verkondiging zonder inhoud en uw geloof zinloos. Dan blijkt dat wij als getuigen van God over hem hebben gelogen, omdat we verklaard hebben dat hij Christus heeft opgewekt – want als er geen doden worden opgewekt, dan kan hij dat niet hebben gedaan." (1 Korintiërs 15:14-15).

Jezus' Wederopstanding - Een Historische Gebeurtenis?
Nou, is de Wederopstanding van Jezus uit de dood een historische gebeurtenis? Deze wordt door de vier Evangelieboeken heen verkondigd, net als in correspondenties in de oudheid. Als deze werken de historische documenten zijn die zij beweren te zijn, dan zijn zij getuigen van een historische gebeurtenis. Volgens het Dictum van Aristoteles voldoen deze teksten aan de criteria voor legitieme historische documenten. Maar wanneer deze miraculeuze gebeurtenissen beschrijven, dan worden deze door de wereldlijke maatschappij niet als een geldige getuigenis erkend. Hoe kunnen deze verslagen dan bevestigd worden? Twee vragen moeten gesteld worden. Ten eerste, brengen de auteurs van deze literaire teksten hun werk in diskrediet, of verlenen hun levens geloofwaardigheid aan hun getuigenis? Ten tweede, stemmen geaccepteerde historische autoriteiten overeen met deze verslagen?

Jezus' Wederopstanding - De Getuigenis van de Discipelen
De mannen die geloofden in de Wederopstanding van Jezus uit de dood, die vandaag de dag bekend staan als de Discipelen van Christus, zagen hun getuigenis, alsmede hun overtuigingen, op de proef gesteld door hen die dit niet geloofden. Met de uitzondering van Johannes werd elk van deze mannen ter dood gebracht. Hun sterven was zeer pijnlijk en genadeloos. Zo was ook hun leven, omdat deze mannen door de wereldlijke maatschappij werden vervolgd en veel leden voor het verspreiden van hun geliefde Evangelie, die zij verkondigden. Paulus legt dit in zijn tweede brief aan de Korintiërs vast: "Door de Joden ben ik vijfmaal met veertig min één zweepslagen gestraft, ik ben driemaal met stokslagen gestraft, ik ben eenmaal met stenen bekogeld en heb driemaal schipbreuk geleden. Eén keer heb ik een heel etmaal op zee rondgedreven. Voortdurend was ik onderweg, bedreigd door rivieren, rovers, volksgenoten en vreemdelingen, in gevaar in de stad, in de woestijn, op zee en te midden van schijngelovigen. Ik heb gezwoegd en geploeterd, vaak zonder te slapen, hongerig en dorstig, vaak zonder te eten, verkleumd en zonder kleren." (2 Korintiërs 11:24-27). Paulus werd later onthoofd na jarenlang in een Romeinse kelder te hebben geleden. Zijn dood was bij lange na niet zo wreed als die van zijn broeders omdat Hij een Romeins staatsburger was en zij waren dit in de meeste gevallen niet. Deze mensen geloofden dat de Heer hen in staat stelde om veel lijden te ondergaan, want er is geen beter bewijs voor hun oprechtheid en de waarheid van hun boodschap dan hun uithoudingsvermogen en hun volharding zonder hoop op een aardse beloning. Ieder van hen had aan een dergelijke foltering en vernedering kunnen ontsnappen door eenvoudigweg de Wederopstanding van Christus te ontkennen. Dit was het doel van hun folteraars. Maar geen enkele van hen gaf toe aan hun vervolgers, en dit is treffend bewijs dat de samenzweringstheorie ontkracht.